“Allah’ın mescitlerini ancak Allah’a ve ahiret gününe iman eden, namazı dosdoğru kılan, zekâtı veren ve Allah’tan başkasından korkmayan kimseler imar eder. İşte onların doğru yolu bulanlardan olmaları umulur.” (Tevbe, 18)

Kur’an, mescitlerin imarından söz ederken dikkatimizi önce taşlara değil, insanlara çevirir. Çünkü Allah Teâlâ’ya göre bir mescidi asıl imar eden; onu inşa eden ellerden önce, onu secdeleriyle, dualarıyla ve ihlaslarıyla dolduran müminlerdir. Bu sebeple mescitlerin gerçek değeri kubbelerinde, minarelerinde veya ihtişamında değil; içinde yetişen imanlı nesillerde saklıdır.

Bugün hayırseverlerimiz tarafından yaptırılan camiler ve mescitler, Allah katında büyük bir sadaka-i câriyedir. Bir mescidin yapımına katkıda bulunmak, kıyamete kadar sevabı devam edecek en güzel amellerden biridir. Rabbimiz bu hayırları kabul buyursun. Ancak yapılan bu güzel eserlerin gerçek anlamda mamur olması, onların çocuklarla, gençlerle, Kur’an halkalarıyla ve cemaatle dolmasına bağlıdır. Çünkü mescitler yalnızca namaz kılınan mekânlar değil; ilmin öğrenildiği, ahlâkın güzelleştiği ve salih nesillerin yetiştiği rahmet mektepleridir.

Özellikle yaz tatili, çocuklarımızın Kur’an ile tanışması ve Allah’ın evleriyle gönül bağı kurması için büyük bir nimettir. Bu dönemde açılan Kur’an kursları sadece Kur’an okumayı öğreten yerler değildir. Aynı zamanda edebin, merhametin, kardeşliğin, paylaşmanın ve kulluk bilincinin kazandırıldığı eğitim yuvalarıdır. O günlerde öğrenilen bir ayet, ezberlenen bir sûre, edilen bir dua ve kazanılan güzel bir ahlâk, bir çocuğun bütün hayatına yön verebilir.

Çocuklukta atılan bu temel, toprağın altında görünmeyen ağacın kökleri gibidir. İnsan büyüdüğünde çeşitli imtihanlarla karşılaşabilir, hata da yapabilir, yanlış tercihlerde de bulunabilir. Fakat küçük yaşta gönlüne yerleşen Kur’an sevgisi ve mescit hatıraları, Allah’ın izniyle onu yeniden hakikate yöneltebilir. Nice insanlar yıllar sonra duydukları bir ayet, ezberledikleri bir sûre veya çocukluklarında öğrendikleri bir dua sayesinde yeniden Rabbine yönelmiştir. Çünkü sağlam kökler, ağacı fırtınalarda ayakta tutar.

Allah Resûlü’nün mescidi de çocukların uzak tutulduğu bir yer değildi. Çocuklar Mescid-i Nebevî’de bulunur, zaman zaman koşar, oynar, gelir giderlerdi. Resûlullah onları azarlayıp Allah’ın evinden uzaklaştırmadı; aksine onların mescidi sevmesini istedi. Torunları omzuna çıkar, secde hâlindeyken sırtına binerdi; o da çocuklar ininceye kadar secdesini uzatırdı. Bir defasında ise mescide devam eden hasta bir çocuğu evinde ziyaret ederek onun gönlüne dokundu. Bu, çocuklara verilen değerin ve onları kazanma gayretinin en güzel örneklerinden biridir.

Bugün belki hepimizin tek tek evleri dolaşma imkânı olmayabilir. Fakat hepimiz bir çocuğun elinden tutabilir, bir genci Kur’an kursuna davet edebilir, onu mescitte güler yüzle karşılayabiliriz. Bazen samimi bir davet, bazen küçük bir ikram, bazen de “Hoş geldin evladım.” sözü, bir ömür sürecek kulluğun başlangıcı olabilir. Çocuklarımızı mescitten uzaklaştıran değil, mescide özendiren çalışmalar yapmalı; onların Allah’ın evini kendi evleri gibi sevmelerine vesile olmalıyız.

Belki hepimiz bir cami yaptıracak imkâna sahip değiliz. Fakat hepimiz bir çocuğun elinden tutabilir, bir genci mescitle buluşturabilir, bir insanın Kur’an’la tanışmasına vesile olabiliriz. Unutmayalım ki Resûlullah Efendimiz, Hz. Ali’ye şöyle buyurmuştur: “Allah’ın senin vasıtanla bir tek kişiye hidayet vermesi, senin için dünyanın en değerli nimetlerine sahip olmaktan daha hayırlıdır.” Öyleyse bir çocuğun kalbine Kur’an sevgisi ekmek, bir genci Allah’ın evine kazandırmak, yapılabilecek en büyük hayırlardan biridir. Çünkü bazen bir insanın hidayeti, bir ömür boyu devam edecek iyiliklerin başlangıcı olur.

Çünkü kubbeleri ustalar inşa eder; fakat mescitlerin geleceğini çocuklar ve gençler inşa eder. Allah’ın evlerini gerçekten mamur kılmak istiyorsak, onları yeni nesillerin secdesi, duası, Kur’an’ı ve güzel ahlâkıyla buluşturmalıyız. İşte Allah’ın razı olduğu gerçek imar budur.