Siyaset, halkımızın emanetidir. Makam ise bir ganimet değil, Allah’ın huzurunda hesabı verilecek bir yükümlülüktür. Ne var ki siyaset, bazıları için halka hizmet etmenin değil; makam, nüfuz ve kişisel menfaat elde etmenin aracına dönüşüyor. İşte o noktada siyaset, ahlaksızlaşıyor ve bir canavara dönüşüyor. Çünkü menfaatin hâkim olduğu yerde ahlak uzun süre yaşayamaz.

Siyasetçi ahlakını yitirdiğinde bazı günümüz siyasetinde olduğu gibi taciz, tecavüz, hırsızlık, içki, kumar ve daha birçok iğrençlikle isimlerinin anıldığını görmekteyiz. Siyasetçi, firavun, yezit ve tarihte benzerleri gibi, gözü halkın namus ve malında olsa, o siyasetçi bir canavara dönüşür.

Siyasetçinin görevi halkın can, mal, ırz, akıl ve nesil emniyetini, devletin ve hukukun temel teminatı haline getirmesi gerekmektedir. Bir siyasetçinin karakteri, makam sahibi olduğu günlerde değil; çıkarlarıyla değerleri karşıya geldiğinde ortaya çıkar. Dava adamı, makamını kaybetme pahasına bile olsa doğrulardan vazgeçemez. Menfaat adamı ise makamını kaybetmemek için tüm değerlerinden vazgeçer. Aradaki fark budur.

İslam’ın yönetim anlayışında makam, şahsi menfaat alanı değil emanettir. Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurulur: “Şüphesiz Allah size emanetleri ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder.” (Nisâ, 4/58)

Peygamber Efendimiz (s.a.v) de: “Hepiniz çobansınız ve hepiniz güttüğünüzden sorumlusunuz.” (Buhârî, Ahkâm, 1; Müslim, İmâre, 20) buyurmuştur. Bu iki ölçü, siyaset ahlakının özünü ortaya koyar: Emanet ve adalet. Makama talip olan insan önce kendisine şu soruyu sormalıdır: “Bu makam bana ne kazandıracak?” değil, “Ben bu makamla kimin hakkını koruyacağım?” Çünkü milletin güveni, kamu malı ve insanların hakkı kişisel menfaatin malzemesi yapılamaz.

Menfaat siyaseti sadece siyasetçiyi değil, toplumu da çürütür. Liyakatin yerini mülakat, adaletin yerini rüşvet, ehliyetin yerini akrabalık aldığında devletin kurumları; toplumun güveni, siyasetin itibarı yara alır. Daha kötüsü, insanlar zamanla “Kim doğru yolda?” diye sormayı bırakıp “Bana ne kazandırır?” diye düşünmeye başlar. İşte siyasetin canavara dönüşmesi budur.

Siyaset yapan herkes şunu bilmelidir: Makam değişir, iktidar değişir, ittifaklar değişir. Fakat kul hakkı değişmez. Yetimin hakkı vardır, fakirin hakkı vardır, işçinin hakkı vardır, devletin hazinesinde herkesin hakkı vardır. Bunların hiçbirisi siyasi güçle ortadan kalkmaz.

İnsanları kandırarak, kamu imkânlarını kişisel çıkar için kullanarak veya adaleti kişilere göre değiştirerek elde edilen kazanç, dünyada başarı gibi görünebilir. Fakat ahiret hesabında bunun adı vebaldir. Tarih, makam sahibi olan herkesi hatırlamaz. Fakat adaletle hükmedenleri, emanete sahip çıkanları ve güç karşısında hakikatten ayrılmayanları unutmaz. Çünkü insanı yücelten koltuk değil, ahlaki duruşudur.

Gerçek siyasetçi, kendisine fayda sağlayan insanlara değil, hakkı olana sahip çıkar. Kendi çevresinden biri yanlış yaptığında da yanlış diyebilir. Alkışın olduğu yerde konuşmak kolaydır; asıl mesele, herkes sustuğunda hakkı söyleyebilmektir. Bugün makam sahibi olanlar, o makamın kendilerine ait olmadığını unutmamalıdır.

Koltuk geçer, unvan geçer, güç el değiştirir, siyasi hesaplar biter, fakat insanın yaptığı işlerin hesabı kalır. Bir gün bütün siyasi kimlikler geride kalacak ve insan, Allah’ın huzurunda emanetle baş başa kalacaktır. O gün ne makam kurtaracak ne de kalabalıklar. Sadece adalet, emanet ve amel konuşacak. Bu yüzden siyasetin ölçüsü “Ne kazanacağım?” değil; “Hak için neyi göze alacağım?” olmalıdır. Çünkü menfaat üzerine dönen siyaset canavardır. Onu durduracak güç ise makam değil; Allah korkusuyla yoğrulmuş ahlak, adalet ve emanete sadakattir.

Unutmayalım: Koltuk geçer, makam geçer, güç geçer. Milletin hafızası da zamanla değişir. Ama Allah’ın huzurundaki hesap geçmez.

Selam ve dua ile…